ببخش تا استرست کم شود
ترجمه: بهار خراساني/پنج دليل علمي براي بخشيدن ديگران در آستانه سال نو
تعطيلات سال نو فرصت خوبي است تا افراد مدت بيشتري از وقتشان را با خانواده و دوستانشان بگذرانند، از زندگي لذت بيشتري ببرند و استرسشان را کاهش دهند اما اگر خود خانواده و دوستانتان عامل ايجاد استرس در شما باشند و رفتارهاي ياسآور و آزارندهشان منشأ ناراحتي و تلخکامي شده باشند، چه بايد کرد؟...
زندگي در خيلي اوقات ما را با موقعيتهايي روبهرو ميکند که باعث ناراحتي يا خشم ما ميشوند از آزار جسمي و خيانت عاطفي گرفته تا مشاجرات روزمره ناشي از تضاد خواستههاي ما با خواستههاي اطرافيانمان اما دير يا زود بسته به شدت آزاري که ديدهايم يا کمکي که دريافت کردهايم، معمولا ميتوانيم آن حادثه آزارنده را پشت سر بگذاريم. اما گاهي مشکل است تلخکامي يا احساس بيعدالتي را به فراموشي بسپاريم. ممکن است مرتبا موقعيتهايي را که در آن دچار اشتباه شديم يا مورد سوءتفاهم قرار گرفتيم، در ذهنمان تکرار کنيم و دوباره از اول احساس خشم يا ناراحتي از قربانيشدن به ما دست دهد و شايد در خاموشي، مرتبا برداشت خودمان از ماجرا را تکرار ميکنيم و به دنبال راهي براي تلافيکردن ميگرديم. اين وضعيت ذهني باعث ايجاد استرس ميشود و به دنبال آن ميزان هورمونهاي استرس در خون بالا ميرود، فشار خون افزايش پيدا ميکند و قلب تندتر ميزند. هنگامي که افراد خشم خود را فرو ميبرند و آسيب روحي که به آنها وارد شده است آنقدر شديد است که واکنش استرس در آنها فروکش نميکند، تاوان اين کار را با به خطر انداختن سلامت جسمي و روحي خود ميدهند. قرنها آموزههاي ديني بخشايش را به عنوان يک فضيلت ترويج کردهاند. اکنون شواهد فزاينده علمي نشان ميدهد هنگامي که ما ديگران را ميبخشيم، با داشتن سلامت بيشتر و زندگي شادمانتر به خودمان هم کمک ميکنيم. توانايي بخشايش ممکن است تا حدي به اين علت در ما باشد، که راهي براي حل و فصل کردن موقعيتهايي باشد که در غير اين صورت به استرسهاي رواني و عصبي ناسالم منجر ميشود.
بخشايش چيست؟
بخشايش به معناي کنار گذاشتن خشم و دلخوري است که گاهي با همدلي بيشتر پيدا کردن با ديدگاه شخصي همراه ميشود که فکر ميکنيم به ما آسيب زده است. بخشايش انتخابي است که نميگذارد ناراحتي گذشته ما با افکار و احساسات فعلي ما تداخل کند و آينده ما را به خطر اندازد. بخشايش به معناي آن نيست که آسيبي را که به شما وارد شده است، انکار کنيد، يا لزوما به معناي آن نيست که شخص يا اشخاصي را که بخشيدهايد دوباره به زندگيتان وارد کنيد يا حتي مستقيما با آنها صحبت کنيد. گرچه ممکن است براي برخي از افراد شگفتآور باشد، اما منافع اصلي بخشايش نه براي فردي است که بخشيده ميشود، بلکه براي فردي است که ميبخشد. بخشايش يک مهارت زندگي مانند مهارتهاي ديگر است. شما ميتوانيد افکار منفيتان را – شايد با روي کاغذ آوردن آنها – مورد بررسي قرار دهيد و ببينيد آيا اين افکار تحريفشده نيستند و آيا ارزش دارد باز هم به آنها بچسبيد. گاهي ميتوانيد بر چگونگي برداشت تان از ماجراهايي که برايتان اتفاق افتاده است، دوباره متمرکز شويد، تکنيکي که روانشناسان به آن «ترميم روايت» ميگويند. شما با اين تکنيک ميتوانيد قدرتمنديهاي خودتان يا شيوههايي که توانستيد با آنها با آن موقعيت ناراحتکننده کنار بياييد، را شناسايي کنيد. گاهي لازم است پيش از آنکه بتوانيد موقعيت آزارنده را پشت سر بگذاريد، تغيير عيني در زندگي خود ايجاد کنيد، مثلا به رابطهاي که در آن مورد سوءاستفاده قرار ميگيريد، پايان دهيد. بخشايش انکار کردن چيزي يا سرکوب کردن احساساتتان نيست، بلکه رفتن به سوي پذيرش و درک، آرامشدن و رها کردن دلخوريها است. پژوهشهاي اخير نشان دادهاند که بخشايش و رها شدن از عواطف و افکار منفي ناشي از دلخوريهاي گذشته ميتواند اين سودمنديها را براي سلامت شما داشته باشد: کاهش استرس: تغيير قلب: روابط مستحکمتر: کمک به تسکين درد و بيماري مزمن: شادماني بيشتر:
پنج دليل براي بخشايش
به اين 6تا نميگويند بخشش 1 2 3 4 5 6
يک تمرين ذهني براي بخشيدن
يک جاي آرام پيدا کنيد، بنشينيد و ذهن و بدن خود را به حالت آرامش درآوريد. تصور کنيد که کسي نسبت به او احساس دلخوري داريد، يا کسي که باعث درد و ناراحتي شما شده است، جلوي شما است.
با چيزي کوچک شروع کنيد، نه با شخصي که آسيب بزرگي را به شما وارد آورده است. قلب خود را به سوي او بگشاييد و مراقب هر عاطفهاي باشيد که ورود او را مانع ميشود. بعد به آرامي بگوييد: «هر کاري که نسبت به من انجام داده باشي، چه عامدانه و چه غيرعامدانه، باز هم تو را ميبخشم.»
در حالي که تنفس ميکنيد و عضلاتتان را آرامش ميبخشيد، او را ببخشيد و بگذاريد دلخوريتان برطرف شود. بعد از چند دقيقه، تصور کنيد ميگذاريد که آن فرد برود، در حالي که او تحت تاثير بخشايش شما قرار گرفته است. اين تمرين را با تصوير کسي که شما به او آسيب رساندهايد، تکرار کنيد و از او براي خودتان طلب بخشايش کنيد. بعد خودتان را به خاطر چيزهايي ببخشيد که بر اساس قضاوت سختتان، خود را به خاطر آنها مقصر ميدانيد.
اين تمرين گرچه ممکن است مشکل يا ناراضيکننده به نظر رسد، اما ميتواند ارزشمند باشد. به هر يک از عواطف يا افکارتان که مانع از بخشايش ميشود، توجه کنيد و سعي کنيد چيزهايي را شناسايي کنيد که ميخواهيد در رابطه تان با ديگران به آنها بپردازيد.